با سلام خدمت تمام دوستان عزیزم...

گاهی اونقدر احساس تنهایی می کنی که دلت نمی خواد اون رو با کسی قسمت کنی .

گاهی اونقدر درد می کشی که دیگه درد رو نمی فهمی .

گاهی اونقدر به جای خوبی بدی می بینی که دلت نمی خواد دیگه خوبی کنی .

گاهی اونقدر لحظات برات کند می گذره که دلت می خواد زودتر از دست زمان خلاص بشی .

 اما ....

همیشه اگر تنهاتر از تنها هم شوی ، باز خدای یکتا هست که با توئه .

همیشه درد و رنج می تونه راهی باشه برای بهتر درک کردن .

و هر درد تجربه ای رو به همراه داره که اگر خوب فهمیده بشه ازهر شیرینی شیرین تره چون تو رو یک قدم از بقیه جلوتر می بره و نزدیک تر به خدا می کنه .

همیشه خوبی وجود داره و ارزش خوبی بالاتر و برتر از بدی هست .

ودلهای که بی قرار این خوبی ها هستند .

همیشه این زمان هست که تو رو به پیش می بره ...

و لحظات حال منتظر تو هست که باهاش همراه بشی .

آزاد آزاد مينويسم...در آغوشم بگير ای آخرين هم آغوشم که اين سخنه سخت

دلتنگی آزارم ميدهد...

فرياد که اين ديوانه وار نثرها هم آبی بر اين آتش نيست...کجا بايد گريست؟

کجا بايد گشت ...

تنها اين دفتر مَحرم سروده دلی سوخته است که سفيدی اش طلوع اين شبهای

دراز تنها ييست...

آسمان زمرد که می بارد دوست داشتم می گشادم دلم را تا پاک کند سياهی

سالها صبوری بر سنگينی خاطره را..

در آغوشم بگير بی منت!

يه شب بی بهانه تر از قطره های بارون ,شگفت انگيز تر از آبی آسمون و عميق تر از سياست

رنگين کمون پا گذاشتی تو زندگيم !

 چقدر تعجب کردم وقتی دست به دستم دادی بدون اينکه از فردای نا معلوم رويای اقاقيا واهمه

داشته باشی . همون موقع انگار کتيبه خدا رو به خوشبختی ما داشت ورق می خورد ,

همه فرشته های آسمونی رو به قبله وحدانيت عشق برامون سجده کردن و چند لحظه بعد همه

ابرها برامون يه دريا لبخند فرستادن .

از اون روز ديگه دستهام از يادنيلوفرهای آبی غافل نشدن , گرچه ميدونم اين رويای شيرين ابدی

نيست ولی...

 مي دونم همونطور که بی بهانه اومدی بی بهانه هم خواهی رفت , مي دونم روزی که بری من

 ميشم تنها ترين برکه روی زمين , مي دونم هميشه بايد يادم باشه تو مال من نيستی!...

دفترم را باز ميکنم،اولين صفحه حکايت از رفتنت دارد

به صفحات ديگر نگاه ميکنم،تمام صفحات دفتر از نبودنت،ازغم دوريت،از

چشم انتظاريم وازاميدبه بازگشت ات پر کرده ام

تنها يک برگ سفيد باقی مانده،

برگی که برای آمدنت خالی گذاشته ام....

اولين کسي رو که عاشقش ميشي دلت رو ميشکنه و ميره..

انسانها همگي خواهان عشق، آزادي، امنيت و... مى باشند، ولي در برخي افراد پاره اي از

اين ارزشها اهميت بيشتر و جايگاه بالاتري دارد. در ذيل به پاره اي از ارزشها، صفات و عكس

العملهاي متفاوت "دخترها" و "پسرها" اشاره مى كنم. اين كاراكترها، بسته به محيط

فرهنگي، سطح بينش، تحصيلات و... افراد ارزشگزاريهاي متغيّري دارند...

به آسانی میشه در دفترچه تلفن کسی جایی پیدا کرد

ولی به سختی میشه در قلب او جایی پيدا کرد.

به راحتی میشه در مورد اشتباهات ديگران قضاوت کرد

ولی به سختی ميشه اشتباهات خود را پيدا کرد.

به راحتی ميشه بدون فکر کردن حرف زد

ولی به سختی ميشه زبان را کنترل کرد.

به راحتی ميشه کسی را که دوستش داريم از خود برنجانيم

ولی به سختی ميشه اين رنجش را جبران کنيم.

به راحتی ميشه کسی را بخشيد

ولی به سختی ميشه از کسی تقاضای بخشش کرد.

به راحتی ميشه قانون را تصويب کرد

ولی به سختی ميشه به آنها عمل کرد.

به راحتی ميشه به روياها فکر کرد

ولی به سختی ميشه برای بدست آوردن يک رويا جنگيد.

به راحتی ميشه هر روز از زندگی لذت برد

ولی به سختی ميشه به زندگی ارزش واقعی داد.

به راحتی ميشه به کسی قول داد

ولی به سختی ميشه به آن قول عمل کرد.

به راحتی ميشه دوست داشتن را بر زبان آورد

ولی به سختی ميشه آنرا نشان داد

به راحتی ميشه اشتباه کرد

ولی به سختی ميشه از آن اشتباه درس گرفت.

به راحتی ميشه گرفت

وی به سختی ميشه بخشش کرد.

و در آخر:

به راحتی ميشه اين متن را خوند

ولی به سختی ميشه به آن عمل کرد...

بالاخره برگشتم...

 این چن وقته انقد چیز ای عجیب غریب برام اتفاق افتاده

 که اگه بخوام همشو اینجا بنویسم پرشن بلاگ میاد در وبلاگ مو تخته می کنه

 البته نه بخاطر مسایل اخلاقی یا سیاسی – به هر حال تصمیم گرفتم

 عجیب ترین ِ این اتفاقات رو که داره مسیر زندگیمو کاملا عوض می کنه براتون بنویسم...

شاید این کار من برای  خیلیا  بی معنی و مسخره باشه

و یا حتی بعضیا فکر کنن دارم دروغ می گم

حاضرم دستمو روی هر چیزی بذارم و قسم بخورم که همه ش راسته - این طور فکر میکنم

 که دوباره گفتن همه ی این ماجراها این فرصت رو به من میده

که بتونم خیلی خوب بهشون  فکر کنم

و با بوجود غیر قابل باور بودن اونا  یه تصمیم درس حسابی بگیرم.

تا حالا شده حس کنی تو تمام دنيا به اين بزرگی هيچ کس رو نداری ؟

اطرافت رو نگاه می کنی پره از ادمهای رنگارنگ ولی هيچ کدوم مال تو نيست

زجرمی کشی دلت می خواد داد بزنی ولی انگار گلوت رو گرفتن

 دلت می خواد فرارکنی از بين اين ادما بری بری يه جا که حتی يکيشون رو نبينی و تنها باشی

واسه هميشه تو تمام لحظه ها اونوقت مطمئنی که مثل واقعيت هيچ کس رو نداری هيچ کس نيست

 که بتونی حتی يه لحظه سرتو رو شونه اش بزاری و گريه کنی و اون اشکا تو پاک کنه

هيچ کس هيچ کس فقط خودتی و خودت با يه دنيا رويا می خوام فرار کنم

برم جايی که تنها باشم ديگه از اين  همه  زندگی خسته شدم

از خنده های دروغی خسته شدم از کسايی که جرات ندارن واقعيت رو داد بزنن

خسته شدم از تنهايی ها. يه دفترچه خاطرات خستگی ها. دنیای خاموش من. خودم.

روزای تکراری.  نوشتن .گريز از خاطره ها

می خوام تموم کنم فکر کردن. نوشتن. احساس .عاشقی. خنديدن بی دلیل . دويدن خيال بچگونه

فکر کردن به اينکه هنوز می شه احساس داشت منم می خوام آدم باشم

خدا جون چرا منو اینجوری آفريدی؟ 

خدايا چرا نمی تونم جای پا تو رو ببينم ؟

خدايا من بنده ی بدی ام مگه نه ؟

 دوستم نداری خدا جون ؟

تنها کسی هستی که هميشه همراهم بودی و هيچ وقت تنهام نزاشتی .

پس چرا الان حس می کنم اينقدر تنهام ؟

خدا جونم دلم می خواد داد بزنم صدات کنم.

چرا زندگی من اينجوری خدا جون ؟‌  

چرا وقتی همه چيز درسته يه خلا ء توی زندگيم دارم .

چرا ديگه تحمل اين زندگی رو ندارم.

چرا برام ديگه همه چيز مسخره شده ؟

چرا ديگه همه چيز بی معنيه ؟

خدايا الان بيشتر از هر وقتی دلم می خواست اون بالا پيشت بودم

از اون بالا مردم رو نگا می کردم و بهشون می خنديدم

شايد ديگه اپديت نکنم از همه چيز خسته شدم

 حتی اين دنیای خاموش من تنها جايی که می تونستم از دردام بنويسم.

تا اطلاع ثانوی -تعطيل-

کس نگفته است که زندگی کار ساده ای است .گاهی بسیار سخت و ناخوشایند می نماید.

 اما با تمام فراز و نشیبهایش . زندگی.... از ما انسانی بهتر و نیرومند می سازد.

حتی اگر در لحظه حقیقت آن را در نیابیم. به یاد آر...

که در آزردگی رنج را از خود دور داریو در دلتنگی بگذاری

 اشکهایت جاری شوند و در خشم خود را رها سازی

 و در ناکامی بر خود چیره شوی تا می توانی یار خود باش.

میتوانی بهترین دوست خود باشی اما به هنگام آشفتگی مرا خبر کن!

می کوشم بدانم چه وقت باید در کنارت باشم اما گاه ممکن نیست.

 پس خبرم کن عشق بالا ترین هدیه ای است که می توانیم به یکدیگر بدهیم.

 و در ایثار یکی از بزرگترین لذتهایی است که به ما ارزانی شده.

من اینجایم هر زمان و همیشه. تا هر آنچه دارم به تو هدیه دهم.

((خدا عزیزم دوستت دارم .... باتمام عشق))

مردی دير وقت خسته و عصبانی از سر کار به خانه بازگشت.

 دم در پسر پنج ساله اش را ديد که در انتظار او بود.

- بابا!يک سوال از شما بپرسم؟

- بله حتما.چه سوالی؟

- بابا شما برای هر ساعت کار چقدر پول می گيريد؟

مرد با عصبانيت پاسخ داد:اين به تو ارتباطی ندارد.

چرا چنين سوالی ميکنی؟

- فقط ميخواهم بدانم.

 بگوييد برای هر ساعت کار چقدر پول ميگيريد؟

- اگر بايد بدانی خوب 20 دلار.

پسر کوچک در حاليکه سرش پايين بود آه کشيد.

 بعد به مرد نگاه کرد و گفت:

ميشود لطفا 10 دلار به من قرض بدهيد؟

مرد بيشتر عصبانی شد و گفت:

اگر دليلت برای پرسيدن اين سوال فقط اين بود که

 پولی برای خريدن يک اسباب بازی مزخرف از من بگيری

 سريع به اتاقت برو و فکر کن چرا اينقدر خودخواه هستی...

من هر روزسخت کار ميکنم وبرای چنين رفتارهای کودکانه ای وقت ندارم.

پسر کوچک آرام به اتاقش رفت ودر را بست.

مرد نشست و باز هم عصبانی تر شد.

چطور به خودش اجازه می دهد

 فقط برای گرفتن پول از من چنين سوالاتی بپرسد؟

بعد از حدود يک ساعت مرد آرامتر شد و فکر کرد که

 شايد با پسر کوچکش خيلی تند و خشن رفتار کرده است.

 شايد واقعا چيزی بوده که او برای خريدش

 به 10 دلار نياز داشته است.

به خصوص اينکه خيلی کم پيش می آمد

 پسرک از پدرش درخواست پول کند.

مرد به سمت اتاق پسر رفت و در را باز کرد.

- خواب هستی پسرم؟

- نه پدر بيدارم.

- من فکر کردم شايد با تو خشن رفتار کرده ام.

 امروز کارم سخت و طولانی بود و همه ناراحتی هايم

 را سر تو خالی کردم.

بيا.اين 10 دلاری که خواسته بودی.

پسر کوچولو نشست.

خنديد و فرياد زد:

متشکرم بابا! بعد دستش را زير بالشش برد

 واز ان زير چند اسکناس مچاله شده در اورد.

مرد وقتی ديد پسر کوچولو خودش هم پول داشته است

 دوباره عصبانی شد و غرولند کنان گفت:

با اينکه خودت پول داشتی چرا دوباره تقاضای پول کردی؟

پسر کوچولو پاسخ داد:

برای اينکه پولم کافی نبود.

ولی الان هست.حالا من 20 دلار دارم.

آيا می توانم يک ساعت از کار شما را بخرم

 تا فردا زودتر به خانه بياييد؟

چون دوست دارم با شما شام بخورم.

ديروز شيطان را ديدم. در حوالي ميدان بساطش را پهن كرده بود؛ فريب مي‌فروخت.

مردم دورش جمع شده‌ بودند،‌ هياهو مي‌كردند و هول مي‌زدند و بيشتر مي‌خواستند.

توي بساطش همه چيز بود: غرور، حرص،‌دروغ و خيانت،‌ جاه‌طلبي و ...

هر كس چيزي مي‌خريد و در ازايش چيزي مي‌داد.

 بعضي‌ها تكه‌اي از قلبشان را مي‌دادند و بعضي‌ پاره‌اي از روحشان را.

 بعضي‌ها ايمانشان را مي‌دادند و بعضي آزادگيشان را.

شيطان مي‌خنديد و دهانش بوي گند جهنم مي‌داد. حالم را به هم مي‌زد.

 دلم مي‌خواست همه نفرتم را توي صورتش تف كنم.

انگار ذهنم را خواند. موذيانه خنديد و گفت: من كاري با كسي ندارم،

‌فقط گوشه‌اي بساطم را پهن كرده‌ام و آرام نجوا مي‌كنم.

نه قيل و قال مي‌كنم و نه كسي را مجبور مي‌كنم چيزي از من بخرد.

 مي‌بيني! آدم‌ها خودشان دور من جمع شده‌اند.

جوابش را ندادم. آن وقت سرش را نزديك‌تر آورد و گفت‌: البته تو با اينها فرق مي‌كني.

تو زيركي و مومن. زيركي و ايمان، آدم را نجات مي‌دهد.

 اينها ساده‌اند و گرسنه. به جاي هر چيزي فريب مي‌خورند.

از شيطان بدم مي‌آمد. حرف‌هايش اما شيرين بود.

 گذاشتم كه حرف بزند و او هي گفت و گفت و گفت.

ساعت‌ها كنار بساطش نشستم تا اين كه چشمم به جعبه‌اي عبادت افتاد

 كه لا به لاي چيز‌هاي ديگر بود.

 دور از چشم شيطان آن را برداشتم و توي جيبم گذاشتم.

با خودم گفتم: بگذار يك بار هم شده كسي، چيزي از شيطان بدزدد.

 بگذار يك بار هم او فريب بخورد.

به خانه آمدم و در كوچك جعبه عبادت را باز كردم.

 توي آن اما جز غرور چيزي نبود. جعبه عبادت از دستم افتاد و غرور توي اتاق ريخت.

 فريب خورده بودم، فريب. دستم را روي قلبم گذاشتم،‌نبود!

 فهميدم كه آن را كنار بساط شيطان جا گذاشته‌ام.

تمام راه را دويدم. تمام راه لعنتش كردم. تمام راه خدا خدا كردم.

 مي‌خواستم يقه نامردش را بگيرم. عبادت دروغي‌اش را توي سرش بكوبم

و قلبم را پس بگيرم. به ميدان رسيدم، شيطان اما نبود.